Kobiety w filmie polskim

maxresdefaultPodczas gdy w Polsce dyskutuje się czasem o dyskryminacji ze względu na płeć, czasem o wiele mniej, a czasem o wiele mniej w różnych dziedzinach życia,

Słaba tradycja jest oczywista : w naszym kraju idee feministyczne, a nawet pokrewne idee genderowe nigdy nie zyskały powszechnej akceptacji społecznej. . Dotyczy to zarówno epoki post-komunistycznej, jak i wcześniejszej, w Polsce Ludowej z hipokryzją, która jest przejawem równości ” kobiet na traktorach ” (świetna tego ilustracja została przedstawiona w humorystycznym filmie Zmarza-Koczanowicza Jestem mezczyzna.

Man, 1985, w którym niezwykle aktywnym bohaterem był przewodniczący lokalnej Ligi Kobiet). Znani polscy dziennikarze o poglądach feministycznych : Kinga Dunin, Kazimiera Szczuka, Agnieszka Graf, nie piszą scenariuszy filmowych ; jedynym wyjątkiem był dotychczas ” skandalizujący ” powieściopisarz (bo pisze śmiało o erotycznych i cielesnych sprawach) Manuela Gretkowska, która napisała scenariusz do Szamanki Andrzeja Zulawskiego (1996) i Egoisci Mariusza Trelińskiego (2000) .

Zamiast adaptacji twórczości Olgi Tokarczuk, która odniosła największy sukces literacki wśród pisarek kobiecych w ostatnich latach, filmowcy dostosowują obiekt największego sukcesu komercyjnego, pisarki popularnej powieści romantycznej Katarzyny Grocholi.

Nieliczne Polki, które w ostatnich dziesięcioleciach stały za kamerą – przedwojenna awangardowa artystka wizualna Franciszka Themerson, która z mężem tworzyła zabawne miniaturki eksperymentalne

charyzmatyczny działacz partii komunistycznej i kontrowersyjna postać polskiego kina, Wanda Jakubowska, reżyserka Ostatniego etapu (1948, pierwszy film fabularny o obozie koncentracyjnym) ; Ewa Petelska, współscenarzystka i współreżyserka brutalnych, ” twardych ” filmów jej męża Czesława – choć wszystkie tworzyły wybitne pod wieloma względami filmy, były częścią męskiego, a na pewno ” neutralnego ” modelu kina, zarówno pod względem tematycznym, jak i emocjonalnego charakteru fabuł.

U56GS-C122-F4Jeśli oryginalne, wnikliwe portrety kobiet powstały w polskim kinie pod koniec lat 70., to były dziełem mężczyzn : Felicja w Jak byc kochana (1962) Wojciecha Hasa, hermafrodytyczne postacie Maji Komorowskiej w filmy Krzysztofa Zanussiego, kapryśna Barbara z Noce i Dnie (1975) Jerzego Antczaka, bohaterki Panny z Wilka (1979) Andrzeja Wajdy

women’s cinema ” nie wyłoniła się jeszcze jako mode w Polsce, a tym, co może być postrzegane jako mode, jest bardziej kino kobiet : indywidualne osobistości reżysera, których wyniki dają niewiele podstaw do poszukiwania wspólnych punktów odniesienia, czy ideologicznych, związanych z pokoleniem czy stylistyczny.

Barbara Sass, Maria Zmarz-Koczanowicz, Magdalena Lazarkiewicz, Dorota Kędzierzawska, Małgorzata Szumowska, Magdalena Piekorz, Izabella Cywińska (ułożone chronologicznie zgodnie z datą ich debiutu) to odrębne, niezależne kobiece ” punkty ” na mapie polskiego kina, która tidak jest. gęsto wypełnione imionami mężczyzn.

Przyczyn tego jest wiele, ale dwa są raczej oczywiste : brak tradycji (filmowej, intelektualnej) i brak warunków przyjaznych kobiecym reżyserom, które umożliwiłyby tidak trudny obszar kobiecej aktywności artystycznej, tidak trudny i wymagający ogromnych nakładów pracy. ofiary, aby się rozwijać.

Katedra

Katedra – już klasyka ale warta przypomnienia.

Katedra (polski: Katedra) to tytuł opowiadania science-fiction Jacka Dukaja, laureata Nagrody im. Janusza A. Zajdla w 2000 roku; oraz w 2002 roku krótki film animowany Tomasza Bagińskiego, oparty na tej historii. Film został nominowany w 2002 roku do nagrody Akademii Filmowej Krótkometrażowej za 75. Nagrody Akademii. Film zdobył tytuł Best Animated Short na Siggraph 2002 w San Antonio, a także kilka innych nagród.

Reżyseria: Tomasz Bagiński
Scenariusz:Jacek Dukaj
Produkcja:Piotr Sikora, Jarosław Sawko
Muzyka: Adam Rosiak
Realizacja i nagranie muzyki: Kuba Pietrzak
Reżyseria dźwięku: Bartek Woźniak
Imitator dźwięku: Jan Woźniak
Głosy: Jola Rzebuska, Maria Kucharska, Marcin Jaskowski, Piotr Widlarz
Nagranie: Post Meridian
Naświetlenie: Digital FilmLab

Czerwienie, żółcie i błękity Madeleine prześwitują przez żebra Katedry, wszystko tu albo cieniste, albo umaczane w zawiesistych kolorach. Usiądę, uspokoję serce. Sądziłem, że to będzie przede wszystkim strach, zwierzęce przerażenie — lecz czuję już jedynie żal, wielki, nieruchomy, ciężki, przytłaczająca masa ciemnych wód. Brak myśli, brak rozkazów dla ciała, nawet oczy suche; tylko coś ściska w piersi. I po co mówić, cisza lepsza

Bazyliszek_

Legendy Polskie. Bazyliszek

Od morza do Tatr otwierają się wrota piekielne. Nie wiadomo kto za tym stoi, ale wiadomo kto w to wdepnął: Boguś Kołodziej i jego luźno powiązany z rzeczywistością wuj Eugeniusz.

Ta dwójka twardych policjantów spojrzy w oczy prastaremu niebezpieczeństwu, a nawet zderzy się z nim za pośrednictwem Poloneza! Warto oglądać do końca ► czeka tam na Was niespodzianka 🙂 Reżyseria: Tomasz Bagiński. Scenariusz: Dominik L. Marzec. Zdjęcia: Marian Prokop P.S.C.

Występy na rynku były wspaniałe, dzieci były oczarowane. Po przedstawieniu wraz z tłumem odprowadzali kuglarzy do gospody, w której artyści się zatrzymali. W pewnym momencie dostrzegli, że jeden z akrobatów oddala się od tłumu i znika we wnętrzu starej, opuszczonej kamienicy. Dzieci zorientowały się, że są na Krzywym Kole, a budynek przed którym stały to ten z przestrogi ojca. Ciekawość jednak zwyciężyła i chłopiec z dziewczynką podążyli śladami śmiałka.

Powiązany artykuł : [Ptaszki O re ]

Producent: Allegro. W rolach głównych: Paweł Domagała, Olaf Lubaszenko, Michalina Olszańska, Piotr Machalica. Reżyseria castingu: Maria Skryśkiewicz – Łach.

Montaż: Wojciech Jagiełło oraz Marta Wiśniewska.

Scenografia: Jeremi Bronicki.

Kostiumy: Katarzyna Lewińska.

Charakteryzacja: Liliana Gałązka. Muzyka: Atanas Valkov.

Dźwięk: Radosław Ochnio, Marcin Kasiński, Kacper Habisiak